Doktorlar mesleklerini gizlerler.Malumunuz halkımın her zerresinin acıyan,yaralı bir yeri vardır.Tedaviyi de ayak üstü ,tahlilsiz , az acılı sıraya girmeden yaptırmak isterler.Bundan sebep dr. görünce dertlerini anlatmaya başlarlar...Vesselam dr.luk zor zanaat...
Öğretmenlik ise -çoğunlukla bir yaşam biçimi olarak algılansa da-en az doktorluk kadar zordur.Meşakkatlidir.Gençlerle bir arada olmak hastalarla bir arada olmaktan daha çekici görünebilir.Ancaaaaaak...Hasta olan öğrenci ile uğraşmak -tıp diplomanız yoksa-acık zor olabilir.Hadi hasta öğrenciyi geçtim bir de hastalıklı veli-öğretmen güruhu vardır ki tadından yenmez.Öğretmen ego dağlarında gezmektedir.Kendinin o kuruma ödül olarak verildiğini düşünür.Bütün aptalları hizaya sokacaktır.İdare öğretmenler öğrenciler kamusu bu ödülden nasibini alacaktır.Beden dili de ego ile eşgüdümlüdür.Aslına bakarsanız bu tipleri beyaz önlüklü diğer güruhta da görürsünüz.Dr. taifesinde de "tüm ameliyatları ben yapıyorum.Ben olmasam bu hastane yürümez."edasıyla dolaşırlar.Eğitim neferleri ise -onlara Nefertiti dense yeridir-tatminsizlikleriyle çevreye şimşekler saçarlar.Velileri tebaası sanan bu öğretmenler kimi zaman meslektaşlarını da gedaları olarak görüp bir Adelhayt a dönüşürler.Ne desek boş...Öğretmenlik de zor zanaat vesselam.
Hamiş.İş bu yazıda, gönderme,dokundurma,ima.vb...yapılmamıştır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder