Yıllardır "Hocam , hala okulda mısınız " diyen öğrencilerimin üzülmesini istemem ama artık demir almak günü geldi...Bu bir gün olacaktı.Acı sona adım adım yaklaştık ve ben bizzat kendim okulumun gelecek yıllardaki başarısızlığının acısını içimde duyarak , içim kan ağlayarak "devrin değer yargılarındaki sapmaları " görüp "bab-ı okul"dan ayrıldım.Hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçmedi.Mesleğe başladığım günlerdeki ter ü taze dönemlerimi düşünüp hayıflanmadım.Ancak kimi zamanlarda burun direğimdeki sızlamanın nedenini çözemedim...Bir açıklaması vardır zaar..
Diabetüs mellitusun en belirgin özelliklerinden biri de kimi dönemlerde hastanın kimseyle iletişim kurmak istememesiymiş.Bu durum bende sıkça var idi.Kimselerle iletişmek istemediğim çok zamanlar olmuş idi.Hele de branşımın edebiyat olduğunu öğrenenlerin "hojağm,ben o failatün failünleri hiç sevmezdim,hala var mı onlar "demeleri beni ziyadesiyle üzer idi.Nezaketen geçiştirdiğim olmuştur,"yok artık okutmuyoruz"cinsinden...İtiraf ediyorum onlara hep Sümbülzade Vehbi Efendi nin "Azm-i hamam idelüm..."le başlayan şiirini okumak istemişimdir. Aruzun imkanlarını tanımaları açısından."Ay ne çok sanatçı var , insan karıştırıyor vallahi" diyenlere de Refik Halid in neden Karay soyadını aldığını açıklamak istemişimdir.Karışıklığı bir nebze olsun gidermek bakımından.Şimdi iletişime açığım Ne güzel....İşte yazının büyüsü bu.Söz gibi uçmuyor.Yaşasın halkların iletişilebilirliği...Misal vemek gerekirse bir önceki tümcenin son sözcüğünü dile dökmek zorken yazıya döşemek daha kolay olmuştur.O zaman bir daha haykırak YAŞASIN HALKLARIN YAZILI İLETİŞMESİ.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder