BİZ GİDERİZ ORMANA HEY ORMANA

Karlı bir kış günüydü.Birden yollara dökülme isteğimiz deberdi.Kendimizi bir minibüsün içinde yaşını başını almış ağır oturaklı bir emekli ortamında bulduk.İlk molada kara kışa ,kurda kuşa yem olmayalım diye serpme kahvaltı istedik.Serpmeleri zaman aldı.Burada ekibimiz nasılsa gelir umudunu yitirmemiş,iyimserliğini korumuştur.(Baştaki beyefendi hariç.)Dikkat edilirse herkesin mutluluğu yüzünden okunabilir.

Bu arada ekibin genç , cesur,bir o kadar da cevval üyeleri de aynı duygular içindedirler.

Yazımın başında karlı bir kış günü demiştim değil mi ?Ahan da belgesi...

Ekip rotayı saptıyor.Olası tehlikelere karşı görev dağılımı yapıyor.Yangında ilk kurtarılacakları belirliyor.

Yol durumu için aşağıdaki rancır görevlendiriliyor.

Bu ormanı keşfe çıkan rancırımız İzleri izliyor....Ve birden

Ormanda iki periyle karşılaşıyor.Bunların "yangında ilk kurtarılacak " tarihi periler olduğunu  o saat anlıyor.

Ürküyor ancak doğada böyle hoş sürprizlerin oluşu ürküntüsünü gideriyor.

Bu arada peri başı "madem ormana geldik bir niyaz edelim kucaklaşalım" diyor.

Teklif kabul görüyor.Önce küçük gruplar halinde sonra da kitlesel bir biçimde ağaçla kucaklaşılıyor.

 Aşağıda kucaklaşma ve doğayla bütünleşme anını görüyorsunuz

Büyük ırmaklar ve alıcı kuşlar gözlemleniyor

Irmak hakikatten büyük.

 Ööööyle akıyor işte n'apsın

 Akmaya devam....

Dağlarda kar devam.Rakım çok fazla..

Ekibimiz bir ara zirveye çıkası oluyor ,ancak "biz zaten zirvedeyiz" diyerek çarçabuk toparlanıyor.

 Yine yeniden bu sefer biraz daha toplaşarak ağacı çevreliyor.

 Vazifelerini yerine getirmenin haklı gururuyla kamerayı müstehzi bir vakurla süzüyorlar.

 Ormanda peri görüp ürken çocuğun kaygısı azalıyor

Ormanda peri görmemiş,yaşamında kar görmemiş ekip üyesi ise bir dahaki orman turunda yanımıza eldiven almak gerektiğini haykırırcasına kameraya bakıyor ve hala ağaca sarılı bekleyen ebeveynlerine doğru hızla uzaklaşıyor